Akıl Çağı

Ivich’in duygularını düşünebilir, kestirebilirdi, ama kendi içinde duyamazdı.

Hayır, dedi. “İnsanları şemsiyeymiş, ya da dikiş makinesiymiş gibi etiketleyip sıram sıram dizip ayırmak manileriyle Tanrı hepsinin belasını versin.” diye düşündü. Ben “o” değilim. O da değilim, bu da değilim… Hiçbir zaman bir şey olmadım. Ama onlar gene de sizi kendi keyiflerince tarif edip bir kutuya koyarlar.

Hiç kimseye benzememek için insan herkese benzemek cesaretini göstermelidir.

zira kafasıyla yaşayan bir insanın, gerçeklikle bağını koparmamak için bir el işini de benimsemesi gerektiğini, her zaman düşünmüştü.

İkisi de hayallerinde kendilerine göre bir Mathieu yaratmışlardı ve ikisi de bu hayalin ona benzediğine inanıyorlardı. Ne var ki, bu iki hayalin birbiriyle bağdaşmasına imkan yoktu.

Bunu Boris’in iyiliği için yapıyordu. Her zaman, herkes Boris’in iyiliğini isterdi, ama bu “iyi” insandan insana değişiyordu.