Savaş Sanatı

Savaş bir ülkenin baş sorunu, ölüm kalım yeri, var olma ya da yok olma yoludur, muhasebesiz olmaz. Bu nedenle beş noktayı hesaba katıp ona göre değerlendirmesini yapmak gerekir. Bir “Yol”, iki “Gök”, üç “Yer”, dört “Komutan” beş “Kural”. “Yol” denen şey, halkın yöneticisi ile aynı düşünceyi paylaştırır. Ancak bu takdirde birlikte ölebilirler, birlikte yaşayabilirler ve halkı kendini feda etmekten korkmaz. “Gök” denen şey, uzaklık yakınlık, tehlikelilik güvenlik, genişlik darlık, kurtuluşsuzluk kurtukuşluluktur. “Komutan” denen şey, erdemlilik, güvenilirlilik, insancılık, cesaret, ciddiyettir. “Kuray” denen şey, askeri birliklerin örgütlenme biçimi, subayların rütbelendirilmesi, ikmal yolları ve askeri harcamalarıdır.

Savaşabileceğini ya da savaşamayacağını bilen kazanır. Sayısal farkı değerlendiren kazanır. Hazırlıklı olup hazırlıksız olanı bekleyen kazanır. Bu nedenle “karşısındakini ve kendini bilen hiçbir savaşta tehlikeye düşmez; karşısındakini bilmeyen, sadece kendini bilen bir kazanır, bir kaybeder; karşısındakini de kendini de bilmeyen her savaşta mutlaya tehlikeye düşer.” denir.

Eskilerin iyi savaşçıları önce yenilemezliği sağlar, ondan sonra düşmanın yenilebilirliğine bakarlardı. İyi bir savaşçı yenilgiye uğratılamayacağı koşulları yaratabilir, ama düşmanı yenilgiye uğratabilecek koşulları yaratamaz. Onun için “zafer önceden görülebilir ama yaratılamaz” denir.

Muzaffer olacak ordu, önce zafer kazanacağı ortamı yaratır, sonra düşmanla savaşa girişir; yenilecek ordu önce düşmana savaş açar, sonra savaş sırasında galip gelecek bir şans doğmasını bekler.

Askerlerimin fazladan zenginliğinin olmaması onların zenginliği sevmemesinden, ölümden korkmamaları uzun yaşamak istememelerinden değildir.