Yol

Nitekim gerçekçilik, bir insanın mutfak kapısında yemekle değiş tokuş edebileceği yegane mülktür.

Kimi zaman insanı diğer hayvanlardan ayıran en önemli özelliğin, dişisine kötü davranan tek hayvan olduğu önermesini sürerdim, dinleyicilerimse şaka yaptığımı düşünürdü. Halbuki bu ne bir kurdun ne de korkak çakalların işlediği kabahatlerdendir.

“Yol” a devam ettim çünkü onsuz yapamadım. Çünkü cebimde yol param yoktu Çünkü hayatım boyunca aynı vardiyada çalışamayacağıma emindim. Çünkü devam etmek, etmemekten daha kolaydı.

Daha sonra Miltan’ın “Cehennemde hükümdar olmak cennette hizmetkar olmaktan yeğdir.” dizesini okuduğumda tuttuğum yolun doğru olduğuna emindim.

Soygunculuk yapmak erkeğe yaraşır bir işti; dilenmekse iğrenç ve alçakçaydı. Ancak günler geçtikçe bunu sorun etmiyormuşum gibi davranıp sonunda dilenmeye bir eğlence, akıl oyunu ve zeka geliştirici bir iş gözüyle bakmaya başladım.

Söylendiğine göre başkasından geçinenler en az hırsızlar kadar kötüydü. Dilenme işini Minik çocuk yapmıştı; bense bundan faydalanıyordum. Başkasından yardım almanın hırsızlıktan çok daha beter olduğunu düşünüp bunu bir daha yapmamaya karar verdim. Ertesi gün ve daha sonraki günlerde kabuğumdan çıkıp dilendim.

Erkeklerin kurduğu birlikteliklerde her zaman belli bir kesim işten kaytarır, bir kısmı beceriksiz, kimisi sıradan ve bazıları da girişken olur.